Leestijd: 2 min

Liftiquette

Gezellig met anderen in een kleine ruimte staan. Lekker dicht op elkaar, in elkaars persoonlijke ruimte. Columniste Kim Hartenberg - ter Hedde deelt haar ervaring en haar gedachtes erover.

Liftiquette

Liftiquette
Foto: River seal/Flickr

Laatst dacht ik aan ‘de tijd doden’. Best wel een gekke uitspraak eigenlijk, want in feite is het juist precies andersom. De tijd doodt jou, want elke minuut komt je eigen tijd wat dichterbij en met elke adem houd je wat minder zuurstof over voor de toekomst. Maar afijn, dat is nogal een deprimerende gedachte zo in deze tijden dus toen vroeg ik me vervolgens af of dove mensen denken dat mensen die gapen misschien wel keihard aan het schreeuwen zijn.

Terwijl ik dit zo aan het doen was, liep ik een lift in. Ik was de eerste die een plek koos, mijn favoriet: voor de kijker rechts achterin de hoek zodat je al omdraaiend direct het knopje voor de juiste verdieping kunt indrukken. Bij mij voegde zich een viertal pensionado’s, allemaal in rode Human Nature jassen van de ANWB-winkel, bergschoenen (vreemd eigenlijk: want in de verste verte is er natuurlijk geen enkele berg te bekennen), gebruind gelaat en kortpittig kapsel voor zowel de man ende de vrouw.

'Ik vroeg me direct af of dit onderdeel is van de liftiquette'

In zo’n lift ontstaat dan altijd een wat vreemd moment. Je staat best dicht op mensen die je helemaal niet kent en iedereen kijkt maar dwangmatig naar de bovenkant van de deuren totdat je eindelijk bent aanbeland op de verdieping waar je moet zijn. Nu heb ik nogal een grote persoonlijke ruimte, waardoor ik het extra awkward vind, maar dat geheel terzijde. Ze gingen gelukkig maar een verdieping mee. Bij het verlaten van de lift werd ik getrakteerd op een gezamenlijk gesproken “tot ziens”. Ik vroeg me direct af of dit onderdeel is van de liftiquette (etiquette voor liften). Want het is natuurlijk bijzonder vreemd om tot ziens te zeggen tegen mensen die je niet eens goed hebt gezien en waarvan het maar überhaupt de vraag is of je ze in de nabije toekomst nog eens tegen het lijf loopt.

Pensionado’s als woord hoort wat mij betreft ook in het rijtje van de meest irritante woorden ooit. Onlangs las ik dat diervriendelijk vlees de verkiezing voor irritantste woord van 2016 gewonnen heeft. Geheel terecht want dat is net zoiets als verplichte vakantie en alcoholvrije wijn. Andere klassiekers zijn ‘ik heb zoiets van’ en het voor mij altijd tenenkrommende ‘kids’, ‘een lekker glaasje bubbels’, en ‘groentjes’. Dit alles gecombineerd: ‘Ik heb zoiets van dat ik altijd het liefste een lekker glaasje bubbels opentrek als de kids hun groentjes moeten eten.’

Misschien kunnen we dan zulks tenhemelschreiend taalgebruik gewoon vervangen door een nieuw woord als liftiquette.

Lees ook: