Valentijnsblog: Twijfel op de ochtend

Iemand vroeg mij waarom ik zo typisch lachte, tevreden maar op de foute manier.
“Zomaar”, zei ik.


Foto: Toma Tudor

Maar ik dacht aan de collega, die ik in de fietsenstalling zag. Hij had borstelige wenkbrauwen, meer kan ik niet over hem kwijt. Hij droeg een bosje bloemen. Hij hield ze nogal klunzig vast. De stelen bij zijn kin, alsof hij iets bedekken wilde. Er droop wat water langs zijn broek.
“Gut”, zei ik. “Van de benzinepomp.”
“Hoe weet je dat”, vroeg hij.
“Vleugje diesel, vleugje loodvrij, onmiskenbaar de Esso op de Wilhelminalaan”, zei ik.
“Doe niet zo flauw”, zei hij. “Ik hik er al een jaar tegenaan.”
“Waar tegenaan”, vroeg ik. “Wat wil je dan?”
Het liet zich raden, maar ik wilde het even horen. Die fietsenstalling oogt niet voor niets als een kooi in de dierentuin.
“O”, zei hij zacht, Ik wil deze bloemen weggeven, aan een heel aardig iemand. Ik wil er iets heel slims of grappigs bij zeggen, zodat ze lacht en bloost tegelijk. Daarna wil ik van de acht uur die ik hoor te werken, minstens vier uur heel diep zuchten, alsof ik zestien ben en als iemand vraagt wat ik toch heb, wil ik dromerig antwoorden dat er echt niets is. Ik wil haar songtekstjes sms’en en door een exclusief chocolade-atelier in Maastricht een bonbon laten sturen die ik eigenlijk niet betalen kan; zo groot als een halfje bruin, verpakt in een doosje van golfkarton en met een heel klein kaartje er aan, waarop grote woorden staan.”
“Zozo”, zei ik. “Vertel eens, voor wie?”
Hij fluisterde haar naam, plechtig alsof hij me een wachtwoord gaf.
“Die ken ik wel”, zei ik.
“Wat denk je, zal het goed vallen?‘ vroeg hij.
“Ik weet het niet jongen”, zei ik. “Ik weet het niet. Wellicht een blamage. Genant zou dat zijn. Stel je voor.”
Ik stak mijn handen uit.
“Geef die bloemen aan mij”, zei ik. “Dan doe ik er iets nuttigs mee.”
Hij keek naar de bloemen, aarzelde.
“Het is de enige dag waarop ik durf.”
“Kom”, zei ik. “Je kent me toch. Voor je eigen bestwil. Geef op.”
Zo vroeg op de ochtend had ik nog nooit zoveel twijfel gezien.

Marten Heijs is docent bij de academie Financiën, Economie en Management.