Toen ik negen jaar was jaar kocht mijn vader bij een kunstenaar een beeld van roestig staal. Een aannemer metselde een sokkel in de voortuin. Daar zette mijn vader het beeld op. Het leek op een wankele stapel blokken, eindigend in een kruis.
.jpg)
Foto: Toma Tudor
“Wat is dat?” vroegen mijn klasgenootjes.
“Een beeld”, zei ik.
“Maar wat stel het voor?”
“Weet ik niet.”
Ik kon me niet voorstellen dat het belangrijk was, maar ze vroegen het mij zo vaak, dat ik tot op de dag van vandaag een broertje dood heb aan mensen die altijd willen weten wat iets voorstelt of waar het goed voor is.
“Kijk toch, denk toch, wacht maar”, antwoord ik dan. “Alleen, doe het in hemelsnaam zelf.”
Zelf zou ik een les het liefst als een whodunnit opbouwen, met aan het begin een sappige misdaad, dwaalsporen, vruchteloos gegis en aan het eind de dader, of is hij het toch niet? En zoals vroeger bij gym voor de zomervakantie apekooi, bij mij in de laatste les een echte moord.
“Niet doen, niet doen”, zegt de didactische medewerkster van onze academie. Zij bezweert me nagelvaste leerdoelen te formuleren. Ik doe dat, al komt het me voor als de pest voor wat de hogeschool zo nastreeft: innovativiteit, onderzoeksvaardigheid, creativiteit, de termen klinken plots zo hol, een training in goed kijken.
Zelf vroor ik afgelopen week een gloeilamp in. Ik hing hem met een fitting, een snoer en een zwachtel van tape in een oude verfemmer, liet die vol water lopen en zette hem in de achtertuin. Ik zou het experiment graag in de klas herhalen. Het is zo heerlijk iets te doen waarvan iedereen roept dat het toch niet kan en het moment waarop je de stekker in het stopcontact steekt is, nou ja, een sensatie. 220 volt of de ontroerende schoonheid van een lamp, brandend in ijs.
Marten Heijs (@martensblogs) is docent op de academie Financiën, Economie en Management.