Ik heb nog nooit een klein kind horen zeggen dat het leraar wil worden. Ik ben ook niet stinkend rijk sinds ik docent ben. Ik krijg wel korting op de autoverzekering trouwens. Er is kennelijk iemand die heeft uitgerekend dat het risico dat een docent haar/zijn frustraties uitleeft op de A1 erg klein is.
Waarom zou je dan wel docent worden, behalve de in de media mythisch voorgestelde eindeloze vakanties. In ieder geval ben ik niet geïnspireerd door de leraren uit de categorie ‘Allerverschrikkelijkst’. Mijn leraar Frans, meneer M.*, overhoorde woordjes mondeling, aan het begin van elke les. Hij liep dan met zijn agenda door de klas, keek rond en zei "beurtje voor…", wachtte heel lang, liep nog drie rondjes voor hij stil ging staan bij je tafel en riep dan toch nog een andere naam. Nu weet ik dat dat sadisme heet, maar toen zat ik vol ontzag te wachten tot ik gefusilleerd werd. Meneer van V. van Nederlands was er ook zo een. Hij liet zich vallen, schreeuwde en simuleerde een epileptische aanval als je een spelfout maakte. Zo moet het dus niet, mijns inziens. Daar doe je het niet voor.
Mijn vader is een doorgewinterde docent, compleet met Franse auto, de Volkskrant en zomervakanties in Frankrijk. Hij vertelde altijd enthousiast over school. Leuk was het volgens mij bij hem in de klas. En dat wil ik ook. Het moet wel een beetje leuk blijven.
Van ‘leuk’ blijf je nieuwsgierig en bij ‘leuk’ verzaak je niet. Van ‘leuk’ lig je ook niet wakker. Van ‘leuk’ baal je als je het mist. En als je het dan gehaald hebt dan ben je blij omdat je het gehaald hebt en niet omdat de docent dan niet uit haar/zijn dak gaat.
*Elke overeenkomst met werkelijk bestaande personen berust niet op toeval
Inke Schaap is docent bij de academie Gezondheidszorg, maar doet ook onderzoek bij het kenniscentrum Gezondheid, Welzijn en Technologie