Zij leek me aardig, maar onder de lampen van de kantine zag ze er verpieterd uit en zij lepelde haar soep met tegenzin. Tegenover haar zat een andere docent. Zij geeuwde. "Slecht geslapen?", vroeg hij. Ze knikte. "Al weken", zei ze. Het klonk bitter, alsof ze maanden bedoelde.


Foto: Toma Tudor

"Komt dat?" Ze wreef in haar oog totdat het rood zag. "Ik weet het niet", zei ze. "Ik lig er om elf uur in. Ik slaap in maar word om vier uur wakker. Ik hoef niet eens op de klok te kijken. Vier uur, elke ochtend weer. Blijf stil liggen, fluister ik dan. Niet denken, maar dan denk ik al en dan denk en denk ik maar door." "Waarover", vroeg hij.

"Weet ik veel. Een stagaire in Apeldoorn, een literatuurverslag, iemand die gekke mailtjes schrijft, dat ik reflecties haat maar niks beters weet, de nieuwe roosters, dat ik ineens een master moet. Ik wil geen master. Ik wil slaap, drie nachten slaap. Dat is alles wat ik vraag."

"Pilletje?" "Wil ik niet", zei ze. "Pillen zijn de cholera." "Dus lig je wakker ?" "Mijn huisarts zegt dat ik op moet staan en alles op moet schrijven. Bewust tobben noemt hij dat, maar ik heb geen zin om op te staan. Dus schrijf ik het met mijn nagel op mijn onderlaken en als ik dan ’s ochtends mijn bed uitkom, kijk ik naar die plek, waar ik alles heb neergekrast. Daar is natuurlijk niks te zien. Ik rek me uit, ik kreun: hup meid, en als ik voor klas sta, gaat het wel, maar er is steeds zo’n grondtoon in mij, zo’n zeurstem. Ik ben zo moe. Ik wil naar bed."

Hij lepelde de vermicelli onderuit zijn bekertje en slikte die moeizaam door. Zijn adamsappel danste op en neer. Zij trok een vies gezicht. Daarna stonden ze op en liepen samen naar de prullenbak. Hij nam haar bekertje, gooide het voor haar weg en fluisterde iets in haar oor. Zij gooide haar hoofd in haar nek, haar haren streken langs haar kraag, ze lachte hard. Samen liepen ze in de richting van de lift.

Marten Heijs is docent op de academie Financiën, Economie en Management.